یک صحنه و چند فرصت

      علی رغم پیش بینی های قبل از انتخابات مینی بر تلاش جهت دار هواداران موسوی برای ایجاد انقلاب رنگین در ایران ٬ این روزها شاهد به وقوع پیوستن آن هستیم ٬ به طوری که عده معدودی اغتشاش طلب به دنبال ایجاد هرج و مرج و بی نظمی در برخی نقاط شهر تهران شده اند .
      در این میان نکته قابل تامل عدم برخورد قاطع و مناسب نیروهای انتظامی و نظامی و امنیتی با این تحرکات بوده است ٬ که همین خود باعث تشدید موارد فوق شده است .
      ولی موارد  فوق تنها گوشه ای از مسئله است و نباید از جوانب مثبت این حوادث صرف نظر نمود و می توان فرصتهایی را برای آن تعریف نمود که در اینجا به دو قسمت خارجی و داخلی تقسیم می نمایم :
الف ) داخلی
       ۱ ـ روشنگری چهره واقعی جریان اصلاحات و مفتضح شدن حامیان این گفتمان و در نتیجه کاهش حامیان این جریان
       ۲ ـ روشن شدن عوامل اصلی و فرعی طرح ایجاد اخلال در نظم عمومی و آشنایی با طرح های نوین ایشان و طرح تاکتیک های متناسب با این قبیل تحرکات
       ۳ ـ نوعی تمرین برای نیروهای مقابله گر ٬ برای مواجه شدن با صحنه های مشابه که به احتمال قوی در آینده نزدیک با انجام طرح تحوبل اقتصادی به وجود خواهد آمد
       ۴ ـ ایجاد فاصله میان اخلال گران و توده مردم به دلیل افزایش ارزش امنیت نزد ملت
       ۵ ـ تخلیه انرژی نهفته که از زمان سهمیه بندی بنزین و تبعات آن شکل گرفته بود
       ۶ ـ با توجه به حمایت دهکهای بالایی از موسوی و قرار گیری اکثر اغتشاشات در قسمتهای نسبتا مرفح تهران اولا این موضوع باعث ایجاد حس عدم امنیت در این دهکها شده که همین دلیلی برای بازگشت از خواستهای گذشته خواهد شد و ثانیا آسیب به بین المال و امکانات موجود در آن قسمتها پایین آمدن سطح زندگی در این قسمتها را موجب خواد شد که همین افت امکانات جواب حمایت از جریان دگر خواه به دست خودشان می شود . و در کل هم به لحاظ امنیتی و هم رفاه اجتماعی و افتصادی مناطق بالا نشین تضعیف می گردند .
ب ) خارجی
     ۱ ـ با توجه به برخورد همراه با صبر و متانت نظام با این تحرکات ٬ به نوعی سطح آزادی های مدنی ایران در نظام بین الملل افزایش یافت
     ۲ ـ روشن شدن چهره دولت های حامی ایجاد بی نظمی و اغتشاش بر علیه ایران به صورت عام
     ۳ ـ روشن شدن تناقض رفتاری و گفتاری دولت آمریکا در حمایت از اغتشاش گران در مقابل گفتمان تغییر و ایجاد رابطه با ایران به طور خاص
     ۴ ـ آموزش و انتقال محار دولت ها از طریق ایجاد درگیریهای هماهنگ به ملتهای دیگر به طور عام و تحریک مردم کشورهای غربی و آمریکا به طور خاص جهت نیل به اهداف توده ها و نوعی تحریک افکار عمومی برای ایستادگی در مقابل دولتهای خودکامه خود .